Een samengesteld gezin, mijn eigen valkuil overwonnen

Als je de stap zet naar een nieuw samengesteld gezin, dan wil je maar één ding: dat het slaagt! Je wilt je weer net zo fijn voelen als in het kerngezin waar je ooit zelf in bent opgegroeid (zoals de meesten van ons) of het kerngezin dat je ooit was met de vader of moeder van je kinderen. Je wilt een band opbouwen, harmonie, liefde en een warm nieuw thuis voor jou en je kind(eren).

Geliefd, verbonden en gesteund

Maar hoe ga je dat bereiken? In mijn eigen geval wilde ik de eerste jaren heel krampachtig zoveel mogelijk samen doen. Met ‘samen’ bedoel ik: met z’n allen; mijn nieuwe partner en zijn twee zoons en ikzelf met mijn zoon. Zelf kom ik uit een gezin van vier – ik heb één zusje – en wij waren een hecht gezin. We deden onze eigen dingen, maar deden ook veel samen. Ik voelde me geliefd, verbonden en gesteund. Dat leek me de ideale situatie en ik was vast van plan zo’n situatie nu ook te creëren. Daar zou iedereen blij van worden, toch? De enige manier om zo’n band op te bouwen, leek me vooral véél samen te doen.

Anders dan verwacht

Zoals zoveel dingen in een samengesteld gezin, verliep ook dit proces anders dan verwacht. Ik deed zo mijn best te bouwen; aan een nieuw gezin, aan een band met mijn bonuskinderen, aan een nieuwe plek voor iedereen in huis. En dan ook nog op een harmonieuze manier. Ja, ja, knap hè? Tot ik op een moment al wandelend in het bos over ‘mijn pad’ helemaal aan het einde van dat hele lange pad ‘mijn gelukkige gezin’ zag. En ik nog maar één ding wilde: aan de zijkant van dat pad op een bankje neerploffen. Uitrusten. Ik kon niet meer. Alles samen willen doen was niet de manier, het was eenvoudigweg niet vol te houden. Dat was mijn keerpunt. Ik voelde: een samengesteld gezin is geen kerngezin en gaat dat ook nooit worden. Hoe hard ik er ook voor zou strijden, want zo voelde hetgeen ik aan het doen was.

Samengesteld gezin is geen kerngezin

Eén van de grote verschillen zit hem in het feit dat een samengesteld gezin nooit ‘gesloten’ is. Het is nooit compleet. Als ik vroeger thuis was met mijn vader, moeder en zusje, dan voelde dat als een sterke basis. Met een samengesteld gezin is er altijd een lijntje naar buiten, naar de andere ouder, het andere thuis. En de kinderen hebben bovendien vaak niet één basis, maar twee.

Loslaten en ontspannen

Vanaf dat moment in het bos heb ik het losgelaten. Mijn partner en ik nemen het nu zoals het komt. We zijn juist dingen apart gaan ondernemen met onze eigen kinderen en dat werkte! Ik vond het heerlijk en kon eindelijk ontspannen in wat er was. Er kwam ruimte voor mijzelf, voor de bijzondere band die ik met mijn zoon heb, voor het bondgenootschap tussen mijn partner en zijn zoons én voor ons samen als nieuw gezin. Het mag er allemaal zijn. We zijn nu 7 jaar verder en ik kan zeggen: ons nieuwe gezin is geslaagd. Het was en is niet altijd makkelijk, maar: we zijn er voor elkaar en voelen ons bovenal geliefd, verbonden én gesteund.

Dit blog schreef ik voor STIEFenCO®. STIEFenCO is een landelijk netwerk van professionals gespecialiseerd in de complexe problematiek van het samengestelde gezin. Sinds 2016 ben ik deze professional voor de regio Zoetermeer, Den Haag, Delft en Leiden. Ook geef ik workshops.

Geef een reactie

XHTML: U kunt deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Privacy | Disclaimer | © Glundercoaching